|
01-01-2007 - HET OUDE HUISJE AAN DE LINDELAAN
Ze hebben ons altijd gewaarschuwd dat we daar niet heen moesten gaan. Onze ouders, leraren; achteraf gezien probeerde zo’n beetje iedereen uit het dorp ons daar weg te houden, maar niemand heeft uitgelegd waarom. Misschien hadden ze dat moeten doen. Als ze ons de waarheid hadden verteld, hadden we het misschien niet zelf hoeven ontdekken.
Floor las het stukje wat ze net in haar dagboek had geschreven nog eens over. In haar gedachten zag ze alles weer voor zich; hoe Maik, de deur van het huisje open trapte, hoe ze met z’n allen het huisje ingingen, hoe Evy van de gammele oude trap viel, hoe Moos in het diepe gat lag en hoe het meisje uit de kist klom. De rillingen liepen Floor weer over haar rug. Ze nam een slok van haar cola en schreef verder.
Het was Maik’s idee geweest, hij had het oude huisje aan de Lindelaan op weg naar de sportschool zien staan. Het was hem eigenlijk nooit eerder opgevallen, omdat het huisje vrij diep tussen de bomen verscholen lag. Deze ene keer had het alleen zo hard gewaaid dat het huisje te voorschijn kwam. De volgende dag op school had hij ons opgewonden verteld over het huisje. Cas vond het wel spannend en ook hij wilde graag veen in het huisje kijken. Dennis, Evy en ik hadden zo onze twijfels, maar Maik en Cas wisten ons toch over te halen om mee te gaan. We besloten de week erna naar het huisje te gaan. Maik fietste vanaf nu bijna dagelijks langs t huisje, hij kon echt niet wachten om naar binnen te gaan, maar hij durfde toch niet zonder ons.
Na drie dagen gingen Maik en Cas er samen naar toe om te kijken hoe we het makkelijkst binnen konden komen. Er werd nu natuurlijk alleen nog maar over t huisje gepraat. Hoe verder de week vorderde hoe nieuwsgieriger wij werden.
Toen brak de lang verwachtte dag aan, omdat Evy, Dennis en ik toch nog wel een beetje onze twijfels hadden, stonden we erop dat Moos ook meeging. Maik en Cas stemden hier mee in, dus toen de avond viel verzamelden we ons op het pleintje. Gezamenlijk liepen we naar het huisje. Evy en ik bleven zo dicht mogelijk bij Moos en we hadden met Dennis afgesproken dat hij met ons naar huis zou gaan als we het te eng zouden vinden.
Maik en Dennis liepen voorop, Evy, Moos en ik erachter en Cas liep achteraan. Het was heel donker en we wilden onze zaklampen nog niet gebruiken omdat we bang waren dat we betrapt zouden worden. Opeens voelde in een paar steken onderin mijn been, shit ik was in het prikkeldraad gelopen, snel knoopte ik mijn shawl om mijn been om het bloeden een beetje te stoppen, ik had niet veel pijn dus liepen we verder. Opeens kreeg Maik het huisje in de gaten. Hij schopte de deur met een dikke dreun in. We gingen naar binnen en mijn hart begon steeds sneller te slaan, mijn knieën begonnen te knikken en mijn handen begonnen te zweten. Het rook er erg muf en waar we ook met onze zaklampen schenen, overal lag stof. Maik scheen het hele huisje rond en op al het stof na leek het een normaal huisje. Hij snapte daarom ook niet waarom iedereen in het dorp zo bang was voor het huisje. Evy en ik werden ook steeds minder bang. Evy durfde zelfs de gammele oude trap op te rennen, maar toen ze weer naar beneden zou rennen struikelde ze over een loszittende plank en viel ze met een paar salto’s naar beneden. Ze bleef heel stil liggen en wij schrokken ons allemaal kapot. Cas haastte zich naar Evy, ze was bewusteloos. Cas probeerde haar weer bij bewustzijn te brengen en toen ze net weer een klein beetje bij was riep ze heel hard: ‘Moos’ en viel weer flauw. Ik draaide me om en zag Moos in een behoorlijk diep gat liggen, hij was door de vloer gezakt en minstens twee meter naar beneden gevallen. Ik riep een paar keer heel hard zijn naam en Moos stond op en keek me heel erg hopeloos aan.
Intussen was iedereen lichtelijk in paniek geraakt, omdat we bang waren dat ook de rest van de vloer het zou begeven. Toen ik even later weer in het gat keek was Moos weg. Voorzichtig ging ik op de vloer liggen en stap mijn hoofd in het gat en begon keihard te gillen. Maik stak ook vlug zijn hoofd in het gat om zelf te zien waarom ik zo gilde. Onder het huisje bleek een hele grote kelder te zitten,waar minstens twintig grafkisten in lagen. Om Moos uit die enge grafkelder te redden, moesten we opzoek naar de deur die ons naar de kelder zou leiden. We probeerden alle deuren in het huisje, maar geen enkele leidde naar de kelder. Plotseling zag Dennis dat de oudste kast op wieltjes stond. Snel reden we de kast weg en vonden een verborgen deur. Mijn hart klopte in mijn keel toen ik de deurklink vast pakte. Heel langzaam deed in de deur open en zagen we een trap. Ik durfde niet alleen naar beneden, dus besloten we dat Maik, Dennis en ik naar de kelder zouden gaan en dat Cas bij Evy zou blijven, die inmiddels weer redelijk bijgekomen was. Dennis ging als eerste de trap op, hoe verder we naar beneden liepen hoe meer het ging stinken en hoe banger ik werd. Dennis deed de eerste deur die hij tegenkwam open. Mijn hart begon steeds sneller en sneller te slaan. Vlug pakte ik Maik zijn hand vast en liep achter Dennis aan de kamer in. Maar we zaten helemaal nog niet in de goede kamer. Tot mijn verbazing lag in deze kamer bijna geen stof. Maik scheen met zijn zaklamp op een muur vol foto’s van jonge meisjes. De foto’s hingen elk in een eigen categorie; “nieuw�, “in uitvoering� en “behandeld.�
Ik schrok me dood toen ik een paar foto’s van Evy in de categorie in uitvoering zag hangen. Ik kneep Maik in zijn hand en wees naar de foto’s van Evy. Ineens riep Dennis dat we bij hem moesten komen. Hij had de kamer intussen al verder bekeken, maar was bij een lege lijkkist blijven staan. Er was iets in gekerfd:
Evy Kluizinga
Geb.: 27 februari 1990
Overl.: 26 agustus 2006
Dat, dat, dat is over twee dagen, stotterde ik. Maik probeerde me een beetje gerust te stellen, door te zeggen dat we Evy nergens meer alleen zouden laten. Er is hier onder het huisje een heel ziek iemand aan het werk, fluisterde Dennis hoofd schuddend. Snel pakte Maik zijn telefoon om de politie te bellen, maar hij had onder in de kelder helemaal geen bereik. Toen hij zijn mobiel weer weg stopte, zag hij opnieuw een deur. Hij opende de deur en deze keer kwamen we wel echt terecht in de grafkelder. Het was hier echt mega koud. Samen met Maik liep ik de kelder verder in, Dennis liep heel dicht achter ons aan. Toen Moos ons aan zag komen, kwam hij meteen naar ons toe. Eigenlijk wilde ik toen zo snel mogelijk weg, maar Moos wenkte ons. We liepen achter hem aan naar een kist waarin je af en toe een dreun hoorde. Snel tilden Maik en Dennis met een hele hoop gekraakt de deksel van de kist. Ik durfde niet te kijken, omdat ik bang was dat we iets mega vies zouden vinden. In de kist lag een meisje, haar handen en voeten waren vast gebonden, over haar mond zat een stuk tape en haar kleren waren helemaal gescheurd. Ze had tegen de kist gebeukt in de hoop dat hij om zou vallen Maik en Dennis probeerde hij uit de kist te krijgen en haar gerust te stellen, dat we alleen maar goede bedoelingen hadden. Toen Maik haar vroeg hoe ze heette zei ze Emma. Ze was behoorlijk overstuur. Ik probeerde haar armen en benen los te krijgen en haalde heel voorzichtig het tape van haar mond.
Maik ging onder het gat staan en riep Cas. Die stak zijn hoofd door het gat en vroeg Maik wat er in hemelsnaam aan de hand was. Hij zei Cas dat hij zo snel mogelijk de politie en een ambulance moest bellen. ‘Waarom’? vroeg Cas hem toen verbaasd. Maik schreeuwde terug dat hij geen vragen moest stellen, maar nu gewoon eens moest doen wat hem gevraagd werd. Vlug haalde Cas zijn telefoon uit zijn broekzak en belde 112. Ondertussen had Dennis met zijn mobiel een paar foto`s gemaakt van de grafkelder.
We wilden nu zo snel mogelijk weer uit deze koude en kille kelder weg. We namen Emma mee en gingen weer door de fotokamer naar boven. Toen we daar kwamen keken Evy en Cas Emma heel vreemd aan. Evy zou bijna gaan gillen, maar Maik vertelde vlug wat we net allemaal hadden meegemaakt in de kelder. Eigenlijk wilde iedereen zo snel mogelijk dit enge huis verlaten, maar Dennis wees ons erop dat de politie en ambulance onderweg waren en dat het weinig zin had om nu voor het huisje op hen te wachten. Dus gingen we allemaal heel dicht tegen elkaar aan zitten op de grond.
wordt vervolgd...
Gepost door: yoni op 01-01-2007 om 18:32
|
|
|